Nadat ik mijn eerste schuchtere schreden op het ligfietspad had gedaan. Was het tijd om afscheid te nemen van de zijwieltjes en op zoek te gaan naar een tweewieler. Na een zoektochtje op internet kwam ik een advertentie tegen van een Speedliner Streetlegal. De prijs was aardig (ca. 550 gulden). Via mail een afspraak gemaaktom de fiets te bezichtigen. Op het adres aangekomen werd de deur opengedaan en hoorde ik de verkoper zeggen tegen een familielid dat degene die 500 gulden bood de fiets meteen kon meekrijgen. De fiets zelf zag er redelijk uit 3x7 versnellingen, heerlijke bar-end shifters. Aangezien ik wist wat de verkoopprijs was, waren wij het snel eens.
Zonder proefrit heb ik vervolgens de fiets meegenomen. Een proefrit durfde ik namelijk nog niet. Thuisgekomen in de avond op de fiets geklommen en de eerste meters gereden. Dat was schrikken!! De eerste kilometer durfde ik niet het stuur los te laten, maar op zo'n moment krijg je juist jeuk aan je neus. Na de eerste kilometers ging het gelukkiger al wat soepeler. Durfde kort met een hand te sturen en de bochten gingen ook wat beter.
In het forenzenverkeer was het een aardig fietsje, een kruissnelheid van 37,5 was goed aan te houden. Hoog dus goed overzicht. Nadeel van de fiets was de gebrekkige montage van de bagagedrager. De bovenste steun brak geregeld af. Ook is het geen goed idee om op het voorwiel een racebandje te zetten, dit ivm stootlekken.
Dit fietsje een 1,5 jaar gebruikt voordat ik voor de het summum ging van open fietsen.. Een lowracer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten